Atypisch opgroeien

Stel, je bent hét hardloop talent van school en een andere school wil jou graag een beurs aanbieden zodat je naar hun school kunt komen. Je wilt dit ontzettend graag want dit is je de kans om volledig voor het hardlopen te gaan en training te krijgen van de beste. Het enige wat je nog hoeft te doen is het gesprek met de toelatingscommissie.

Je zit in een indrukwekkende kamer met de toelatingscommissie voor je. Je bent gespannen en zenuwachtig, je wilt dit zo graag! Je zit midden in het gesprek en langzaam voel je je ontspannen, je krijgt vertrouwen. “Dit gaat de goede kant op”, denk je.

Dan gaat je telefoon en hoewel je niet op wilt nemen, neem je toch op voor het geval het je broer is. Je broer heeft autisme en als er iets mis gaat op school, dan bellen ze eerst naar jou. Jij weet namelijk precies wat hij nodig heeft als hij uit zijn doen is of in paniek raakt.

Je krijgt een vriendin aan de telefoon en er is inderdaad iets aan de hand. Ze zijn je broer kwijt en hij was erg overstuur toen hij wegliep. Niemand kan hem vinden en ze zijn ten einde raad. Je breekt het gesprek met de toetsingscommissie af, loopt naar de gang en vertelt haar alle plekken waar je broer kan zijn. Je zit in de rats en je maakt je zorgen. Wat als niemand hem kan vinden? Wat als hij van school weggelopen is? Wat als … ?

Na vijf minuten hebben ze hem eindelijk gevonden en kan jij opgelucht verder met het gesprek.

Dit is een scene uit de serie Atypical die nu te zien is op Netflix en hij raakte me. Het laat zien dat zorgen voor je broer of zus niet altijd alleen gaat over het fysieke zorgen. Het gaat veel meer over ‘zorgen maken’ over je broer of zus. Toen ik klein was, heb ik ook veel voor Brenda gezorgd. Ik gaf haar eten, verschoonde haar, deed haar in bad, bracht haar naar bed en haalde haar uit bed. Natuurlijk niet altijd, maar wel meer dan een andere broer of zus. En ik deed het met veel liefde en plezier. Ik heb het nooit ervaren als te veel, lastig of vervelend.

Wat ik soms wel moeilijk vond, was het zorgen maken over. Ik maakte me zorgen als ze naar het ziekenhuis moest, als ze geopereerd werd, als ze gevallen was met de rolstoel. En ik maakte me ook zorgen als we in de auto zaten en een rood stoplicht naderden. Brenda raakte namelijk erg overstuur als we moesten stoppen voor een rood stoplicht. Zodra we een rood stoplicht naderden, leidde ik haar af in de hoop dat ze het stoplicht niet zag en niet overstuur raakte. Lees meer: http://femkekuiper.nl/2017/05/29/scannen/.)

En dat zie je in de serie ook. Casey zorgt niet zozeer voor Sam, maar ze maakt zich wel zorgen om Sam. Ze is altijd bereikbaar, ze weet precies wat hij nodig heeft, ze houdt een oogje in het zeil op school en verdedigd haar broer te allen tijde. Daar spreekt ontzettend veel liefde uit en dat maakt deze serie ook zo mooi om te zien!

Waarom deel ik dit met jullie? Ik wil jullie laten zien dat de impact van het opgroeien met een bijzondere broer of zus niet altijd gaat over het fysieke zorgdeel. Misschien heb je nooit hoeven zorgen voor je broer of zus, maar maakte je je wel zorgen over hem of haar. En hoe ging je omgeving daarmee om? Zagen je ouders dat jij je zorgen maakte? Kon je je verhaal kwijt? Kon je je zorgen kwijt? Was er iemand die je zorgen weg kon nemen? Naar mijn idee belangrijke vragen, want misschien kon je je zorgen nergens kwijt en heb je ze altijd met je meegenomen. Zorgen waar jij als kind nog veel te klein voor was om te dragen. Zorgen die je nu misschien tegen houden om te doen wat jij het allerliefste wilt doen.

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Tumblr0Email this to someone