Continu was ik bezig met scannen.

Toen mijn zusje klein was, kon ze niet tegen het geluid van de telefoon of tegen een rood stoplicht. We hebben nog steeds geen idee waarom, maar zo was het. Zodra de telefoon ging of zodra we voor een rood stoplicht stonden, zette ze het op een gillen en werd ze furieus. Vaak zo erg dat ze zichzelf beet, met grote blauwe plekken als gevolg.

Dus als thuis de telefoon ging of als we in de auto op weg waren, was ik altijd hyperalert op een rood stoplicht of op het getringel van de telefoon. Als ik in de auto zat en zag dat het stoplicht op oranje stond en de kans dus groot was dat we voor een rood stoplicht stonden, leidde ik Brenda meteen af. Ik zong keihard liedjes, klapte in mijn handen, kriebelde haar of speelde een ander spelletje. Soms had Brenda dit haarfijn in de gaten en had ze het rode stoplicht allang gezien. Tussen de spelletjes door zette ze het dan toch op een brullen. Pas als we weer reden, haalden we weer adem. Met de telefoon was dat net zo. Gelukkig lagen er niet net als nu overal mobiele telefoons! 😉 Maar als de telefoon ging, moest je hem zo snel mogelijk opnemen omdat Brenda anders keihard begon te gillen als hij afging. En als je niet op tijd was, ging ze zichzelf bijten. Ik vond dat altijd vreselijk om te zien, dus sprintte ik op de telefoon af zodra die ook maar één geluidje maakte.

Hyperalert

Je kan wel zeggen dat ik hyperalert was. In de auto scande ik de omgeving af naar een rood stoplicht en thuis was ik alert voor de telefoon. Maar gaandeweg werd ik hyperalert voor veel meer dingen. Hoe gaat het met de mensen om mij heen, hoe gaat het met Brenda, heeft iemand nog iets nodig? Continu was ik bezig met scannen. Hoe gaat het met iedereen, kan ik nog iets doen?

Dat scannen herkennen veel broers en zussen van zorgintensieve kinderen/volwassenen. Je bent continu bezig met de ander en hoe die zich voelt, wat die nodig heeft. Dat maakt ons zorgzame mensen, maar als we onszelf daarin vergeten, wordt het een loodzware last. Voor mij werd het zo zwaar dat ik een burn-out kreeg. Ik was zo bezig met anderen, zo bezig met pleasen dat ik mezelf helemaal kwijt was. Door steeds hyperalert te zijn op je omgeving, leer je namelijk niet voelen wat jij nodig hebt en wat jij wilt.

De afgelopen jaren heb ik geleerd om die scanner af en toe uit te zetten, het hoeft niet meer. De mensen om mij heen kunnen voor zichzelf zorgen en ik ben niet verantwoordelijk voor het geluk en welbehagen van de mensen om mij heen. Dat geeft veel rust en ruimte. Rust en ruimte voor mezelf en daarom ook weer voor de mensen om mij heen.

Herken je dit en verlang jij ook naar meer rust en ruimte voor jezelf?

Ga dan voor jezelf na of jij ook scant en schrijf die situaties op. Als je een feest geeft, is het een handige eigenschap, maar op het schoolplein (zoals ik vaak deed) hoeft het echt niet. Het bewust worden van wat je doet, is de allerbelangrijkste stap.

Daarna bepaal je voor jezelf of het nodig was dat jij in die situaties scande. Zo nee, kijk eens of je je kan ontspannen als je merkt dat je scant. Probeer eens een paar keer diep in en uit te ademen. Daardoor kom je weer tot jezelf en stopt het scannen. Dat kan in het begin akelig voelen, want het voelt naakt en misschien zelfs angstig. Maar als je dit vaker doet, zal je merken dat het je rust en ruimte geeft!

Wil je hulp of heb je vragen? Neem gerust contact met me op voor bijvoorbeeld een Gratis 1-op-1 Gesprek. Klik op onderstaande button en lees meer over het 1-op-1 gesprek.

Ken jij iemand die deze blog ook interessant vindt? Deel het gerust via onderstaande buttons. Alvast bedankt.

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Tumblr0Email this to someone