Wat te doen bij brand?

“Oke, dit ga ik doen als er brand uitbreekt! Ik maak eerst snel mijn broertje wakker, dan ren ik naar beneden, maak Brenda wakker en gooi haar matras uit het raam. Daarna til ik haar op en gooi ik haar uit het raam. Dan moet ik wel goed kijken waar ik haar naar beneden gooi want ze moet wel op het matras komen. Daarna ren ik zelf naar buiten.”

Ik was 8 jaar en bedacht me dit elke avond voor het slapen gaan.

Laatst vroeg iemand aan mij: “En je ouders dan? Heb je daar ooit aan gedacht? Die zouden toch ervoor moeten zorgen dat jullie allemaal in veiligheid worden gebracht bij brand?” Als kind heb ik daar nooit aan gedacht. Ik voelde mij verantwoordelijk voor Brenda. Niet omdat mijn ouders mij dat vertelden of dat van mij vroegen. Nee, dat heb ik zelf bedacht en het is er nooit helemaal meer uitgegaan. En ik denk dat veel brussen dit zullen herkennen.

“En wat vonden jouw ouders daar van?” Dat is een goede vraag. Ik heb het mijn ouders nooit verteld. En daar gaat het naar mijn mening scheef. Stel dat ik dit wel met mijn ouders had gedeeld. Dan hadden zij natuurlijk geantwoord; “Oh nee schat, daar hoef jij je helemaal geen zorgen over te maken. Dat is onze verantwoordelijkheid. Ga jij maar lekker slapen, jij hoeft je hier geen zorgen over te maken. Jij bent hier het kleine meisje en wij zijn de papa en mama, wij zorgen voor jullie.”

Maar ik besprak het niet, dus ging het een heel eigen leven leiden en moest ik het elke avond voor mezelf herhalen want anders vergat ik het misschien. En waarom besprak ik dit niet met mijn ouders? Als kind is het geen moment in mijn hoofd is opgekomen om dit te bespreken en dat zij mij misschien zouden kunnen helpen. En daarom is het zo belangrijk dat ouders met hun kinderen praten, écht contact maken. Vragen wat ze dwars zit, vragen hoe het met ze gaat en of ze zich wel eens zorgen maken over hun broertje of zusje. Mijn tip aan ouders: zoek een rustig momentje, wellicht net voor het slapen gaan of tijdens een wandeling en praat eens met je kind. Maak eens écht contact met hem of haar en neem de tijd. Ze zullen het niet makkelijk vinden om meteen iets te vertellen maar als je écht even contact maakt, zullen ze in ieder geval voelen dat je er voor ze bent en wanneer de tijd rijp is, zullen ze hun zorgen delen en kan jij ze (in ieder geval voor een deel) wegnemen.

Wil je meer tips? Meld je dan aan voor mijn nieuwsbrief of kom naar onze workshop “Hoe is het voor je kind om op te groeien met een bijzondere brus?” Om aan te melden, ga naar http://www.femkekuiper.nl/workshop

 

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Tumblr0Email this to someone