De zussen van Emma

Vorige week zag ik de hartverscheurende documentaire ‘Emma wil leven’. De documentaire gaat over een meisje met ernstige anorexia. Op haar 12de wordt ze voor het eerst opgenomen omdat ze niet meer wil eten en daarna volgen vele therapieën, opnames en gedwongen voedingen. Niets helpt en als laatste strohalm wil ze naar Portugal voor een behandeling waarvan zij hoopt en denkt dat die haar zal redden. Helaas is haar lichaam al te veel uitgeput en sterft ze op 18 jarige leeftijd in Portugal.

Vreselijk om te bedenken wat haar familie in die 6 jaar heeft moeten doorstaan. Je ziet je kind langzaam verdwijnen, de strijd verliezen en je wilt zo graag dat het anders is. Je wilt haar zo graag beschermen en behoeden, je wilt dat ze bij je blijft, je wilt haar vasthouden en zorgen dat ze blijft leven. Ik kan me voorstellen dat deze ouders zich onmetelijk veel zorgen hebben gemaakt en in en in verdrietig zijn dat ze er niet meer is.

En toch gaat mijn hart uit naar haar twee zussen. Hoe gaat het met hun? Wat hebben zij allemaal moeten doorstaan? Het feit dat ze niet voorkomen in de documentaire zegt misschien genoeg. De jongste was tien jaar toen haar zus ziek werd, de oudste 14. In hoeverre kan je dan allemaal begrijpen wat er gebeurt? Je snapt het niet, je ziet dat je ouders veel verdriet hebben en dat het niet goed gaat met je zus(je). En waar sta jij? Wat voel jij? Hebben je ouders nog genoeg aandacht voor jou? Kinderen willen het allerliefste dat hun ouders gelukkig zijn en zullen daar alles aan doen. Daar zetten ze (onbewust) hun eigen geluk voor aan de kant. En dan ben je 10 en 14 jaar oud. Dan heb je ook je eigen verdriet, zowel om je zus(je) maar ook om de dingen die je zelf meemaakt in deze voor kinderen vaak verwarrende fase. Vriendschappen veranderen, je gaat naar de middelbare school, je gaat puberen en krijgt misschien je eerste vriendje. Allemaal gebeurtenissen waarbij je je ouders keihard nodig hebt. En wat als je ouders er emotioneel niet voor je kunnen zijn? Wat dan? Bij wie kan je je verhaal kwijt? Wie heeft er even aandacht voor jou? Je voelt je wanhopig en onmachtig, je wilt haar zo graag redden maar het kan niet… Mijn hart gaat uit naar de twee zussen… en ik hoop dat ze in die jaren van de ziekte van Emma af en toe hun hart konden luchten over hun eigen kleine en grote problemen, frustraties en fijne dingen, zodat ze zich niet eenzaam hebben gevoeld… Mijn hart gaat uit naar de twee zussen… ♥

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Tumblr0Email this to someone