Loyaliteit, goed of slecht?

Kinderen zijn enorm loyaal, vooral naar hun ouders. Dit klinkt als een hele mooie eigenschap, maar kan erg venijnig zijn en op latere leeftijd problemen veroorzaken, vooral bij brussen.

Wat is loyaliteit eigenlijk? De Dikke van Dale omschrijft het als trouw. Trouw zijn aan je ouders, trouw zijn aan je werkgever of aan je omgeving. Maar waarom kan het dan zo destructief zijn?

Loyaliteit verwijst naar de onlosmakelijke band tussen de ouders en het kind. Kinderen zijn van nature trouw aan hun ouders. Ze willen dat hun ouders gelukkig zijn en zullen daar alles voor doen. In mjn ogen een hele mooie en waardevolle eigenschap. Maar soms kan het ook mis gaan en plaatsen de kinderen het geluk van hun ouders boven hun eigen geluk.

Ik herken dat uit mijn eigen jeugd en hoor het ook veel terug van andere brussen. Het idee dat je ouders het al zwaar genoeg hebben, maakt dat je terughoudend wordt om je eigen al dan niet kleine problemen te bespreken. Of dat nou gaat over een klein valpartij in de speeltuin, een ruzie met een vriendin of het uitgaan van je eerste verkering. Omdat je ouders het soms zwaar hebben met de zorg van je broertje of zusje, wil je ze ontzien. Je wilt niet dat ze nog meer verdriet hebben dan ze al hebben, je wilt niet dat ze zich nog meer zorgen gaan maken. Je wilt dat ze gelukkig zijn en daar deed ik in ieder geval alles voor! Het allereerste wat ik deed als er iets was gebeurd of ik me verdrietig voelde, was polsen hoe het met mijn ouders ging. Ging het oké, dan kon ik het misschien oppervlakkig vertellen. Had ik het idee dat ze al genoeg problemen hadden of dat ze verdrietig waren of druk met de zorg voor mijn zusje, dan besprak ik het niet en stopte ik het weg. Het gevolg was dat ik erover maalde, me zorgen maakte en stilletjes, terwijl mijn ouders dachten dat ik sliep, in mijn bed lag te huilen. Als klein kind is het heel zwaar om dit soort verdriet, hoe klein soms ook, alleen te dragen. Dat kunnen kleine kinderen niet. Ik wist het niet in de context te plaatsen en wist ook niet dat sommige dingen gewoon weer over gaan. Juist toen had ik mijn ouders zo nodig. Al was het maar een knuffel of even een geruststelling dat het oke was en dat mijn gevoelens en behoeften er mochten zijn.

Zelfs nu heb ik er soms nog last van. Zo vind ik het moeilijk om dit soort blogs te schrijven. Ik wil mijn ouders niet afvallen omdat ze al zoveel hebben moeten doorstaan en ze dit ook niet gewild hebben. Ze konden mijn verdriet en mijn behoeften niet zien, omdat ze het simpelweg te druk hadden met de zorg voor mijn zusje en hun eigen verdriet. Daarnaast was er in die tijd weinig tot geen hulp. Gezinnen met een zorgintensief kind werden bijna aan hun lot overgeleverd. Hulp voor het kind was er, maar hulp voor ouders? Laat staan voor de andere broers en zussen.

Mocht je meer informatie willen of wil je hulp bij de vraag hoe jij als ouder kan voorkomen dat je kind zijn loyaliteit aan jou boven zijn eigen geluk stelt, neem dat contact met me op via femke@femkekuiper.nl. Ik hoor graag jouw ervaringen!

 

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Tumblr0Email this to someone