Zusjes

Zoals de meesten van jullie weten heb ik een gehandicapt zusje. Ze is geboren met een open ruggetje en heeft daardoor zwaar hersenletsel opgelopen. We zijn samen opgegroeid en hadden toen we klein waren een hele speciale band. Het was echt mijn kleine zusje, maar een heel ‘normaal’ zusje is ze nooit geweest.

Lange tijd heb ik dat niet ingezien en was ze voor mij net zo’n zusje als vriendinnen van mij hadden.

Maar de laatste jaren kom ik er steeds meer achter, dat wij een bijzonder gezin zijn en ik een bijzonder zusje heb. En om sommige momenten raakt me dat extra hard. Zoals gisteren… Ik had een trainingsdag bij de Academie voor Psychodynamica en we werkten die dag met familie-opstellingen. Tijdens één van de opstellingen waarin een zus werd opgesteld, werd ik opeens geraakt, echt geraakt. De tranen sprongen in mijn ogen en ik realiseerde mij opeens dat ik mijn zusje mis. Echt vreselijk mis… Ik mis haar liefde, haar lieve lach, haar open armen, haar hartelijkheid, haar gezelligheid, het maatjes zijn, wij samen tegen de rest. Ik mis het lekker naar de stad gaan samen, het samen thee drinken, samen roddelen over onze mannen en samen blij zijn over de mooie momenten. Samen… niet meer alleen… En niet dat ik alleen ben, want ik heb zoveel mooie mensen om mijn heen, maar soms, bijvoorbeeld tijdens zo’n training voel ik zo’n ontzettend gemis… Lief zusje, wat hou ik van je! Ik mis je enorm maar ik ben ook heel blij dat ik mij jouw grote zus mag noemen. Love you lieve Bren! <3

 

 

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Tumblr0Email this to someone