Innerlijke rechter

Ken je die? Je eigen innerlijke rechter of je innerlijke criticus? Ik ben het boek Playing Big van Tara Mohr aan het lezen en herken veel in haar verhaal over de innerlijke rechter. Zo’n stemmetje die zegt dat je het niet kan, die zegt dat je het niet moet doen omdat andere mensen je dan misschien niet meer leuk vinden of dat je moet oppassen omdat je misschien iemand kwetst.

Ik kom er steeds meer achter dat dat stemmetje me tegenhoudt om precies dat te doen wat ik eigenlijk graag wil!

Vandaag werd ik gebeld door de NCRV of ik misschien geïnterviewd wilde worden voor een tv programma over wat prestatiedruk op school voor effect heeft op kleuters. Ik heb er als deskundige geen verstand van maar als moeder wel een duidelijke mening over. Ik was helemaal enthousiast, jaaaaaaaa, gaaaaaaf! Maar een paar minuten later dacht ik. “Oh, nee, dat kan helemaal niet. Wat als ik de juffen van Casper en Evelien kwets! Het zijn lieve mensen en die wil ik geen kwaad doen. En wat zullen andere mensen er wel niet van denken?” Vervolgens ging ik ook nog in discussie met die stem; “Nou, weet je wat? Ik doe dat interview wel, maar dan zeg ik duidelijk dat Casper en Evelien wel hele lieve juffen hebben en misschien moet ik mijn mening iets nuanceren.” En als donderslag bij heldere hemel realiseerde ik me wat ik aan het doen was.

Ik wilde een andere Femke neerzetten dan die ik eigenlijk ben! Jeetje, terwijl ik juist in mijn kracht sta als ik mezelf ben en niet probeer een ander te zijn. De kunst is dus om vertrouwen te hebben in jezelf en in je intenties. Dat het oké is om jezelf te zijn en dat er niets mis gaat als ik mezelf ben, de wereld zal niet vergaan, en ik mag gewoon ik blijven. <3

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Tumblr0Email this to someone